Als zwanger worden niet vanzelf gaat

Daniëlle Ferwerda- Douma is al 13 jaar samen met haar man Andre Ferwerda. Samen zijn ze trotse ouders van de kleine Flynn (30 weken). Dat dit niet vanzelfsprekend is gegaan blijkt uit haar persoonlijke verhaal dat zij met Mama’s & More wilde delen.

Danielle

Het is voor jou lastig geweest om zwanger te worden. Kun je daar wat meer over vertellen?
We kwamen erachter dat het lastig was doordat het na een paar jaar nog niet gelukt was om zwanger te worden. We hebben lang gewacht met naar de dokter gaan omdat we geen druk wilden. Na een aantal jaar zijn we toch naar de huisarts gegaan en hebben we gelijk een verwijzing naar het ziekenhuis gekregen. We konden een aantal maanden later terecht voor onderzoeken (wachtlijsten). We hebben 3 IUI’s gehad, deze hadden echter bij voorbaat weinig kans van slagen maar de gynaecoloog wilde dit toch perse doen voor we een stap verder mochten. Na de 3e IUI mochten we door naar het Medisch Centrum Leeuwarden die een samenwerking met het Universitair Medisch Centrum Groningen heeft. Hier kregen we te horen dat IVF voor ons geen zin zou hebben en dat we gelijk voor ICSI zouden moeten gaan.

Ik heb veel hormonen moeten prikken en slikken (een koelkastla vol) en als je dan genoeg rijpe eicellen hebt (dit wordt om de dag gecheckt) dan worden ze middels een punctie verwijderd. Mijn man mocht toen met een koffer naar het UMCG rijden, hier werden ze bevrucht en 2 dagen later kreeg ik de terug plaatsing. Ondertussen werd ik wel ziek, overstimulatie. Na de terugplaatsing moesten we ruim 14 dagen wachten voordat ik mocht testen. Dit duurde eeuwen, helemaal omdat ik bedrust moest houden door de overstimulatie en niet veel kon doen ter afleiding. Het was een zwaar traject met veel injecties, een pijnlijke punctie, overstimulatie, veel hoop, veel emoties en heel intens. Al met al zijn we toch 5 jaar bezig geweest voordat hij geboren was.

Toen was het moment daar: je was zwanger! Kan je beschrijven wat dit met jou en je man deed?
Ik heb 2 dagen voordat ik de test mocht doen de test al gedaan, ik had het gevoel ongesteld te worden en wilde het gewoon zien, dan was ik er klaar mee. De test gaf echter zwanger aan! Ik heb de dagen erna elke dag wel testen gedaan omdat ik niet dacht dat het klopte. De eerste dag zijn we beide helemaal stil geweest, wisten niet wat we nou moesten. Je verwacht een gevoel van algehele vreugde, we waren ook erg blij, maar eigenlijk waren we ook bang dat het nog mis kon gaan. Je hoort in het traject zoveel waarschuwingen dat je kans hebt op een miskraam, dat je voorzichtig blij bent. Het leek te mooi om waar te zijn dat het in 1 ICSI poging gelukt was. Pas nadat we de 20 weken echo gezien hadden en alles in orde leek, konden we volledig 100% blij zijn..

Hoe heb je je zwangerschap ervaren? Heb je veel last gehad van kwaaltjes?
Misselijk ben ik mijn hele zwangerschap geweest. Ik heb de wcpot zoveel moeten zien door het overgeven dat “ik ga wcpotknuffelen” de lading wel dekte, haha. Ik vond het continu misselijk zijn en overgeven wel zwaar. Na de bevalling was dit bijna onmiddellijk verdwenen. Verder had ik last van mijn bekken maar met fysiotherapie was dat uit te houden. Ik vond het echt pittig maar de drukte van zo’n kleintje in mijn buik en het feit dat ik gewoon zwanger was na al die tijd maakte het allemaal waard.

Is het moederschap wat je ervan verwachtte? Wat is er anders dan je had gedacht?
Het moederschap is nog veel leuker dan ik verwacht had en soms ook zwaar. Elke ochtend is wakker worden een feestje zodra je hem uit bed haalt en hij helemaal happy reageert als hij je ziet, of als je thuiskomt. Zijn glimlach en knuffels maken alles top. Zien hoe hij zich ontwikkelt en groeit is echt fantastisch. Hij maakt echt elke dag een feestje. Voor mij geen blue monday meer.

Wat ik zwaarder vind is hoeveel je twijfelt aan alles wat je doet. Of de keuzes die je maakt voor je kind goed zijn, of je het goed doet als moeder, of hij happy is en of het goed gaat met hem etc. De hoeveelheid zorgen om zo’n klein mannetje is van te voren niet in te denken. En de combi werken, gezin, huishouden en je eigen dingen doen is toch wel uitdagend te noemen haha.

Je bent van 32 uur per week werken naar 24 uur per week gegaan. Kan je uitleggen waarom je deze keuze hebt gemaakt? 
Ik heb deze keuze gemaakt omdat mijn man zelfstandig ondernemer is en veel werkt. We wilden de zorg samen doen en Flynn niet teveel naar het kinderdagverblijf brengen. Ook wil ik zoveel mogelijk meemaken van mijn kind. Ik ben vrij op maandag en dinsdag, dan gaat hij woensdag en donderdag naar het kinderdagverblijf en op vrijdag is André vrij. Zo kunnen we veel bij hem zijn maar heeft hij ook de voordelen van spelen en delen met andere kindjes. Dit vinden wij goed voor zijn ontwikkeling.

Welke tips/adviezen kan jij andere moeders meegeven?
Wat betreft de medische molen ingaan, als zwanger worden niet vanzelf gaat:
– Praat met elkaar als partners. Echt, praat… het is al heftig genoeg en beide beleef je het op een heel andere manier. Als vrouw onderga je fysiek veel maar een man staat aan de zijlijn daarbij. Dit kan voor beide zwaar zijn en door het erover te hebben bespaar je elkaar een hoop frustraties en onbegrip. Het kan je relatie breken maar open zijn naar elkaar en veel (zwarte) humor, heeft voor ons wel gezorgd dat onze relatie alleen maar sterker werd.

– Ga er open in. Wij dachten bijvoorbeeld dat we niet zo ver zouden gaan als we gedaan hebben. Maar gaandeweg worden je grenzen verlegd door de sterke wens die je hebt. Maar ook hier; praat goed met elkaar of je die stap verder in het traject beide wel wilt nemen.

– Wij waren open naar onze omgeving dat we hiermee bezig waren. Dit maakte het bespreekbaar en ook makkelijker wanneer het over kinderen ging. Het heeft me ook geleerd wie er echt voor me waren.

– Mocht je de medische molen ingaan… het is alles waard wat mij betreft.

Heb je vragen voor Daniëlle of wil je je eigen ervaringen delen? Laat dan een reactie achter in de comments.