Een kijkje in de spiegel…

IMG_8680Verontwaardigd liep ik achter mijn dochter de trap op. Het was een uur of 7 ’s avonds en mijn 3-jarige peuter had een Peppa Pig telefoon, een paar roze pumps met bijpassende tas (van Frozen uiteraard) onder haar armen geklemd. Wankel liep ze de trap op, maar hé… hulp van mama accepteren is not done, dan nog liever van de trap vallen. Alles werd netjes op haar nachtkastje uitgestald. Ze maakte nog even een foto van me met haar telefoon, pleegde nog een paar telefoontjes, ‘ik moet bellen mam, 1 minuutje, even stil zijn alsjeblieft’ en toen kon het avondritueel van boekjes voorlezen en liedjes zingen beginnen.

Naar haar lievelingsknuffel Aapie, die normaal gesproken 24/7 bij haar is, had ze de hele dag niet omgekeken. Het was telefoon voor, telefoon na. ‘Die peuters van tegenwoordig’ dacht ik nog bij mezelf. Kind op bed en eenmaal weer beneden aangekomen, schoof ik m’n pumps en tas opzij, pakte ik m’n telefoon en scrolde door Facebook en Instagram. Ik stuitte op een artikel waar in grote letters boven stond ‘kinderen zijn een spiegel van jezelf’. Het zette me gelijk aan het denken. Oops.. als mijn Senna het nu al normaal vindt om een telefoon mee naar bed te nemen, dan denk ik dat ik maar eens kritisch naar mezelf moet kijken. En inderdaad, elke avond leg ik trouw mijn iPhone op m’n nachtkastje, alsof ik niet zonder kan slapen. En eerlijk gezegd is dat ding nooit verder dan een meter bij me vandaan.

Senna werd de volgende ochtend lichtelijk in paniek wakker want ze kon haar telefoon niet vinden. Uiteindelijk kwam ze met telefoon in haar hand naar beneden en vanaf dat moment besloot ik die van mij voorlopig even links te laten liggen. Lead by example. Nog geen 5 minuten later kwam Senna naar me toe ‘mam je vergeet je telefoon’. ‘Zullen we onze telefoons wegdoen en gaan tekenen?’ zei ik. Samen druk kleurend vroeg ze in ene: ‘waar is Aapie? Ik mis hem zo’. Met Aapie in haar ene hand en een kleurpotlood in de andere zag ik een spiegelbeeld waar ik veel liever naar kijk!